Een ei hoort erbij

Eiceldonatie

In andere landen kon het al maar sinds kort ook via het AMC in Amsterdam: eiceldonatie en eicellen invriezen.

Voor als je alleen bent en op latere leeftijd nog jonge eitjes wilt gebruiken. En voor alle vrouwen die zelf niet zwanger kunnen worden. Een nieuw onderwerp zorgt altijd voor veel broodje aap verhalen, omdat maar weinig mensen zich erin verdiepen. Waarom zou je, als je geen ei nodig hebt.

Vanmiddag in de speeltuin hoorde ik van een andere moeder dat ‘het schijnt dat je er goed betaald voor kunt krijgen, die eiceldonatie’, maar vervolgde ze, ‘toch doe ik dat niet. Niet zomaar in ieder geval. Ik zou het wel voor een vriendin overwegen, als de situatie er zou zijn en ze zou het me vragen.’

Een kleine zoektocht op Google levert deze link op

https://plazilla.com/page/4295059371/eiceldonatie-snel-geld-verdient-of-levensgevaarlijk

Het is geen medische site maar er wordt kort toegelicht hoe eiceldonatie in zijn werk gaat en alle eventuele bijwerkingen worden genoemd. De vergoeding bedraagt 1000 euro. Dat noem ik geen rijk worden. En als je dan bedenkt wat er bij komt kijken, 2 weken lang hormonen spuiten, aantal bezoeken aan het ziekenhuis, een punctie, en dan moeheid eventueel, misselijkheid en andere narigheid. Nee, dan sperma doneren. Hoe gaat dat?

Zaad gevraagd

Zelf heb ik een ‘donatie in een potje’ nooit live meegemaakt, maar ik kan me wel iets voorstellen bij het doneren van sperma. Naast een medische check en bloedonderzoek gebeurt er weinig ingrijpends. Toch lijkt dit een veel moeilijkere stap te zijn dan een eicel te doneren. Als je leest dat er bij alle spermabanken in Nederland een groot tekort is aan donoren, en dat er steeds vaker of zelfs standaard wordt samengewerkt met commerciële spermabanken uit België en Denemarken, vraag je je toch af waarom.

Is de Nederlandse mannelijke donor anno nu bang voor financiële consequenties, of ziet hij doembeelden dat er over een x aantal jaren ineens 10 kinderen op de stoep staan a la Spoorloos? Of ontbreekt het aan goede communicatie en PR?

Wel een ei geen zaad

Als je situaties naast elkaar bekijkt, hoe zie jij het dan?

Als je een stel bent met kinderwens, maar het lukt niet kinderen te krijgen, zou je dan naar een goede vriend of familielid gaan met de vraag of hij spermadonor wil zijn? En als je single bent, zou je dan iemand in je omgeving vragen? En andersom, als het de vrouw niet lukt zwanger te raken, zou je dan als vriendin een eiceldonatie overwegen?

We zaten lekker in het zonnetje, kids in de zandbak en waren het er heel snel over eens dat je veel eerder een eicel zou doneren aan een bekende, dan sperma.

Zien we dat door een vrouwenbril of is dat een algemene invalshoek?

Even lenen

Nu zijn er dus in Nederland een spermabank en een eicelbank, waar je terecht kunt als moeder natuur het niet alleen af kan. Maar ook bij deze banken blijft het voorlopig crisis, de vraag is veel groter dan het aanbod. Laten we hopen dat dat snel verandert.

April 2012

BIOLOGY 101 (Biologie voor beginners)

“Oh, heb jij geen man?”

De eerste directe, vrij persoonlijke vraag die standaard wordt gesteld als ik vertel dat ik een Single Moeder ben. Trots op en zeer gelukkig met mijn keuze om bewust voor het moederschap te gaan, kan ik deze vraag makkelijk hebben. Je ziet ze denken: O, ze is niet gescheiden, maar hoe is ze dan zwanger geraakt? Hoe kan dat nou?

Algemeen beschaafd fatsoen

Op zich zou je van de meeste volwassen mensen een bepaald fatsoen, beschaafd gedrag, respectvol omgaan met de medemens en vooral het vermogen anderen in hun waarde laten kunnen verwachten. Iedereen kan van alles denken, maar het is ook gebruikelijk, als je een opvoeding hebt genoten om het zo maar te formuleren, dat je niet zo maar van alles vraagt aan een ander. Zeker niet als het nogal op het persoonlijke vlak ligt.

Kinderen kun je dat niet verwijten, die moeten dat nog leren. Gek genoeg stellen die helemaal geen vragen, die nemen gewoon aan wat je zegt. “Heb je geen papa?” “Nee.” “O, zullen we nu met de dino’s spelen?”

Vragen

Goh, alleenstaande moeder, dat is eh… zeker zwaar?

Heb je er geen spijt van?

Is het moeilijk in je eentje?

Ben je wel gelukkig?

Oh, dat wist ik niet, je bent lesbisch?

Ben je zwanger geworden na een avondje stappen, of zo?

In je eentje een kind, dan heb je zeker IVF gedaan?

Als deze vraag komt, heb ik altijd een wedervraag: weet je wat IVF is? Antwoord is dan negen van de tien keer: nee, eigenlijk niet.

Hoe ben je zwanger geworden?

Hoe ben je dan zwanger geworden? Hoe gaat dat dan? Helemaal niet persoonlijk of intiem hoor, zulke vragen. Afhankelijk van mijn stemming geef ik geduldig antwoord (tekst en uitleg), geïrriteerd (zeg, hoe vaak heb jij seks thuis?) of goedlachs (nou, de ooievaar vloog langs mijn huis en ik heb er één besteld, zo makkelijk ging het eigenlijk).

Is er iets mis met je?

Waarom ben je naar een kliniek gegaan, kun je niet zwanger worden dan? Is er iets mis met je?
Ben je niet vruchtbaar? (Hele sterke vraag, deze)

Je kunt zeker alleen een reageerbuisbaby krijgen als je alleen bent? Ga je dan elke dag naar de kliniek om zwanger te raken?

Ik heb het nog maar eens gegoogeld et voilà. Dit is hoe je zwanger wordt (voor iedereen die het nog niet helemaal zeker weet):

Het zaadje en het eitje

‘Om de zaadcel bij het vrouwtje te krijgen, heeft het mannetje geslachtsgemeenschap met haar. Na de ejaculatie zwemmen de zaadcellen naar de eicel, en één van de zaadcellen doorboort de celmembraan en versmelt met de eicel. Daarmee is de bevruchting een feit.
Een eicel kan ook buiten het lichaam worden bevrucht (reageerbuisbevruchting) en daarna in de baarmoeder teruggeplaatst.’ (Bron, Wikipedia NL)

Gelukkig is er niets mis met mij en ben ik gezond. Gelukkig kan ik zwanger zijn. Gelukkig ben ik moeder geworden. Op de normale manier, zoals het al 5 miljoen jaar gebeurt. De daad op zich was alleen niet zo romantisch, maar nogal klinisch. Maar wat wil je, in een fertiliteitskliniek.