Who’s dad?

Na het eten liepen mijn zoontje en ik een blokje om met onze logeerhond en we kwamen een papa met baby in de kinderwagen tegen. Nu is mijn zoontje gek met baby’s en vroeg aan de buurman of hij even naar de baby mocht kijken.

Toen vertelde hij hem vol trots: “Wij krijgen ook een baby! Dat wil ik.”

En de buurman reageerde: “Is dat zo? Dat moet je eerst aan je papa en mama vragen.” Waarop mijn zoontje zei: “Wij hebben geen papa.” Gewoon als mededeling. Hij vindt het niet erg of fijn. Maar als je drie bent, maak je je niet druk om dat soort dingen. En ‘wij’ is ons gezin, ons leven op dit moment.

We liggen er niet wakker van

Hij weet heel goed dat hij geen papa heeft en andere kinderen wel. Ik geloof toch wel dat dat het grote issue was bij anderen, toen ik zwanger was, dat ik mijn toekomstige kind een vader zou ontnemen. Gelukkig liggen wij er samen niet zo wakker van. Maar meer dan kritiek krijg je in Nederland niet. Natuurlijk is mijn leven van mij, en hoef ik me niet te verantwoorden aan derden over mijn persoonlijke keuzes, maar of ik single moeder elders op de planeet had willen worden, weet ik niet.

Juist omdat mijn zoontje later op een bepaalde leeftijd kan uitvinden wie de biologische vader is, heb ik gekozen voor de fertiliteitskliniek. Ik vind het ontzettend belangrijk dat hij, als hij dat wil, kan zien waar de andere 50 procent van zijn DNA vandaan komt. Dat kan belangrijk zijn voor je eigen gevoel van identiteit. En mocht er contact ontstaan, en er is nog een klik ook, wat geeft dat? Dat is toch helemaal prima.

Who’s dad?

Het rare is dat mensen van alles vinden als je net buiten het hokje valt, wat in het algemeen wordt gezien als gezin. Maar waarom eigenlijk? Sommige kinderen zien hun vader een half uurtje per week, of nog minder omdat hij altijd aan het werk is. Die zullen zeker wel eens denken: ‘Who’s dad?’

Andere kinderen leven in een gezin van acht kinderen, dat is aandacht gedeeld door acht. Gescheiden ouders, vader helaas jong overleden, in alle gevallen is er groot verdriet. Nu ga ik niet beweren dat mijn zoontje er later helemaal niets mee gaat doen dat zijn biologische vader een donor is, maar ik ga wel beweren dat er zoveel liefde is dat ik deze bewuste keuze heb kunnen maken. En wat is daar nou op tegen?

Vrouwen versus mannen

Het rare is, maar ik heb dat niet kunnen meten, dat voornamelijk vrouwen een probleem hebben met mijn gezinssamenstelling. Veel meer dan mannen. Die respecteren en accepteren mijn keuze makkelijker. Zo lijkt het. Hoe zit dat eigenlijk in bijvoorbeeld Turkije? Of Rusland? Zijn er ook single moeders die bewust voor het moederschap hebben gekozen op IJsland? In China of Tanzania? Zijn daar ook fertiliteitsklinieken waar je terechtkunt en de donor niet anoniem is? En hoe reageren mannen in die landen op een keuze voor bewust moederschap?

Ook al verloopt het niet overal even soepel, en zijn er helaas nog steeds fertiliteitsklinieken in Nederland die singles weigeren, het is wel fantastisch dat het kan. Zonder commerciële belangen, zonder grote tegendruk van kerkelijk Nederland (vanwege scheiding kerk en staat) en met voldoende voorzieningen (gezondheidszorg, financieel) om deze keuze ook te kunnen maken.

De klok en de prins

Hulde aan de donor, zeg ik. En om mezelf nog eens te herhalen, ik droom nog altijd van een eigen prins op het witte paard! Maar als vrouw zit je met die biologische klok. Fantastisch dat je toch je hart kunt volgen in dit land, terwijl je droomprins nog ergens anders bivakkeert.

Regeldagen

Vastgeplakt

Alle moeders kennen ze – de regeldagen. Als je kindje klein is, in de babyfase, zijn er van die dagen dat het allemaal niet lekker loopt, je kind lijkt ‘ontregeld’. Op die dagen willen ze het liefst de hele dag aan je vastgeplakt zijn, drinken vaker dan gewoonlijk. Op zo’n dag kom je vrijwel nergens aan toe, omdat je kind non-stop je aandacht vergt.

Op wonderlijke wijze verdwijnen de regeldagen blijkbaar zodra je kind, als je daar voor kiest, arriveert op een kinderdagverblijf. En dan komen ze noooooit meer terug. Daar ben ik het niet mee eens.

Als je erover na denkt, is dat natuurlijk raar. Alsof je na je baby tijd nooit meer een regeldag zou kunnen hebben.

Kinderen zijn volop in ontwikkeling. Men bedenkt ook allerlei nieuwe termen, waardoor het lijkt alsof de regeldagen zijn verdwenen. Na regeldagen komen ontwikkelingssprong, groeispurt en dan komt de puberteit, dan heel lang niks(geloof ik niks van!), en dan de overgang. Ja, ook bij mannen!

100 keuzes in alles

Je hele leven lang ben je in ontwikkeling, zowel fysiek als mentaal. Kinderen groeien op in deze 21e eeuw, het computertijdperk, de digitale tijd, een online wereld. Bij alles wat je kunt of wilt kiezen zijn er 100 mogelijkheden. Dat kinderen, en iedereen eigenlijk, gebaat zijn bij voldoende rust en ontspanning, weten we allemaal. Maar dat de regeldagen je hele leven bij je blijven, is een eye opener.

Bij kinderen merk je het dat ze ineens heel dwars zijn, op die dagen dat het echt absoluut niet uitkomt, of ze willen de hele dag bij je zijn, knuffelen, aan je hangen. Op die dagen is er zeer waarschijnlijk sprake van een regeldag.

Liefde, aandacht, rust

Ze hebben veel te verwerken gehad, prikkels, indrukken, nieuwe dingen. En dan is ook nog hun lichaam is volop in ontwikkeling. En dan zoeken ze geborgenheid, veilig voelen, hulp en steun, bij jou, de ouder. Probeer die dagen te herkennen, volg je kind en geef ze die liefde en aandacht waar ze om vragen. Ze hebben je nodig.

Met je baby naar de fysio

Fysiothrain Amsterdam
Fysiothrain Amsterdam

Het leven zit vol verrassingen – minder leuke en hele leuke. In ieder geval is er om iedere hoek weer iets nieuws te ontdekken. Zo ook fysiotherapie voor baby’s. Als je mij 10 jaar geleden had gezegd dat dat bestond, had ik waarschijnlijk mijn wenkbrauwen opgetrokken of gelachen. En ook enigszins verbaasd vervolgens erover nagedacht. Hoe kun je nu een baby van een paar maanden oud fysiotherapie geven?

Het is een behandeling die gelukkig in de basisverzekering is opgenomen. Voor veel mensen zal dat onzin lijken, als je dan toch moet bezuinigen … Maar als je het nodig hebt ben je zo ontzettend blij dat het er is! Mijn dochtertje is lachend geboren in goede gezondheid, ze had alleen last van reflux. Van ‘een beetje’ tot ‘heel erg’ zat ze vooral in de laatste categorie. Daardoor kon ze niet op haar rug liggen (pijn door maagzuur) maar ook niet op haar buik (spugen en pijn). Gevolg: nekspieren worden niet getraind en een afgeplat hoofd omdat ze steeds met haar hoofdje naar een kant ging slapen. 

Zo’n klein hulpeloos wezentje, met een slap nekje en een raar hoofd. Wat moet je doen? En dan is daar dus de kinderfysiotherapeute. Ze stelt je gerust dat alles goed gaat komen, ze weet heel veel oefeningen die je kunt doen, leert je tips en trucs voor thuis. In mijn geval zijn we zo’n beetje een half jaar (twee)wekelijks naar haar toe gegaan. Als ik niet deze kans had aangepakt had ik nu een baby gehad met een afgeplat hoofd, een ontwikkelingsachterstand en een slappe nek. Dat is nogal wat. Niemand kan mij overtuigen dat kinderfysiotherapie over de top is. Sterker nog, het is een vak in ontwikkeling. Hierbij 2 thumbs up voor de kinderfysio.

Als je denkt dat je kind achterstand heeft in motorische ontwikkeling, ga eens langs de kinderfysiotherapeut. Je hebt geen verwijzing nodig. Een baby is natuurlijk anders dan een kind van vijf of dertien, maar de kinderfysio weet raad met alle kinderen. Het is een specialisme. Je zult versteld staan welke eenvoudige dagelijkse oefeningen een groot verschil kunnen maken.

Mijn persoonlijke ervaring: Omgeving Amsterdam – http://www.fysiothrain.nl/visiokids.php – Sandra Sluijter.