Categorie archief: Columns

overview van mijn columns voor tipswerkendeouders.nl

De stoomboot komt er aan mama

De stoomboot komt eraan mama!”

=== mijn eerste column ooit. Geschreven in november 2010 ===

Daar gingen we dan, filmcamera en fototoestellen in de tas, op weg naar de Sinterklaas intocht bij ons in de buurt. Een vriendin uit de straat vond het gezellig om mee te gaan, een zegen. Nu heb ik unieke filmbeelden waar we samen op staan. Dat zijn toch van die dingen waar je als single moeder vantevoren over na moet denken, anders lukt zoiets niet. Er was wel veel batterijen paniek (twee fotocamera’s en een telefoon die niet wilden doen wat wij wilden, namelijk foto’s maken) maar gelukkig was er dus een filmcamera en een mobiele telefoon om de eerste echte intocht, voor ons samen, van Sinterklaas vast te leggen. Gek genoeg lijk ik het zelf allemaal veel leuker te vinden dan mijn zoontje. Ik heb de afgelopen dagen Sinterklaasliedjes gedraaid, naar het Sinterklaasjournaal gekeken (als ik op tijd thuis was) en op de kinderopvang is ook genoeg aandacht besteed aan het feit dat de goedheiligman uit Spanje komt met de stoomboot en zijn Pieten, maar vooral met veel pepernoten en cadeautjes!

Toen alle kinderen met hun ouders op het plein waren aangekomen, waar Sinterklaas cadeautjes uitdeelde, was een cadeautje in ontvangst nemen opeens toch iets met grote prioriteit. En toen was hij er klaar mee. De muziek was te hard, niets was meer leuk, moe gezichtje, ‘op je nek zitten, mama’…

Het lijkt een wisselwerking tussen ons, ik vergeet steeds tekeningen te maken voor Sinterklaas, de schoen te zetten, samen te zingen, maar hij is er ook helemaal niet mee bezig. Hij kent wel ‘Sinterklaas kapoentje’ en ‘Zie ginds komt de stoomboot’ uit zijn hoofd, maar hij kijkt veel liever naar zijn eigen vertrouwde dvd-tjes of pakt de groene Lego bak en gaat torens bouwen.

Het maakt allemaal niet zo heel veel indruk op mijn kleine mannetje, die toch al bijna 3 jaar is. Hij vindt het gewoon niet leuk! De boot zien aankomen, dat was spannend, en pepernootjes krijgen van de Pieten ook, maar dat was het dan. Het was voor hem veel interessanter om te ontdekken welke vriendjes en vriendinnetjes er ook waren. Alsof het moment delen voor hem belangrijker is dan het moment meemaken. Op zich een gedachte die mijn moederhart doet smelten.

Als ik toch aan smeltende moederharten denk, 3 jaar geleden zat ik voor de televisie met een 11 maanden oude baby naar de intocht van Sinterklaas te kijken (iets dat ik jarenlang heb gemeden, was te pijnlijk al die blije kindergezichtjes tegenover mijn megamoederwens die niet vervuld was), en ging er een hele doos Kleenex doorheen. Dat het nu voor mij ook mogelijk was, na zoveel jaar, om dit grootse feest met mijn kind, mijn eigen kind mee te kunnen maken. Ik geloof niet dat mijn zoontje er toen veel van mee heeft gekregen, maar nu, 3 jaar later, kan ik het moment nog zo oproepen. Vanmorgen dacht ik daar weer even aan terug, door alle blije kindergezichtjes aan de kade, lekker keiharde sinterklaasmuziek uit de luidsprekers … het geeft een ongedwongen blij gevoel, dat eigenlijk wel de hele dag mag duren.

Niets anders doet er op dat moment toe, de wereld is dan gewoon stoomboot, Sinterklaas en Zwarte Piet. Meer niet. Heerlijk. O ja, en vanmorgen, ter ere van de intocht, hebben we lekker ontbeten met warme banketstaaf. ‘Heel lekker, mama!’

 

(c)  Single Moeder http://www.singlemoeder.nl
(mijn zoontje heet Miko Ray en hij wordt in december 3 jaar)

sint intocht 2010
Advertenties

Tijd! waar blijft ie? whooeeessshh weg

De grootste probleemveroorzaker in het leven van een single moeder is een tekort aan tijd. Als je te hoge verwachtingen stelt aan jezelf, kom je jezelf voortdurend tegen.

Zeker als je een klein kind hebt, of nog een baby, is het goed je te verdiepen in de kunst van het loslaten.

Was opvouwen, gezellig shoppen met een vriendin, bedden verschonen of op zoek naar cadeautjes, alles moet je plannen.

  • Omarm de online wereld, waar je kunt shoppen en ook boodschappen doen.
  • Maak dankbaar gebruik van aanbod tot oppas zodat je een keer zonder kind boodschappen kan halen.
  • Word je blij van schone ramen, geboende vloeren? Gun het jezelf en laat 1 x per maand iemand komen.

Als single moeder heb je minder tijd dan een gezin waar 2 ouders de taken verdelen. Vergelijk jezelf niet met gezinnen die 2 x zoveel tijd hebben.

Maak bewust een keuze: kies je kind! Werk is nooit af, een huis wordt nooit helemaal schoon en opgeruimd als er kleine kinderen zijn.

In je eigen kracht – Supermam

Het is er even een tijdje niet van gekomen te schrijven. Eigenlijk was de inspiratie een beetje op. Maar nu moet ik toch echt even wat kwijt. De afgelopen maanden heb ik allerlei media gevolgd en de focus gelegd op berichtgeving over ‘probleemkinderen’.  Een griezelwoord, wie bedenkt die term, denk ik dan. Hoe meer ik las, hoe meer ik veel donkere wolken verzamelde boven mijn hoofd. Totdat het ging stormen. Onweer en bliksem. En nu ben ik het zat! Dat was mijn allesomvattende gevoel. En waarom. Nou. Het zit zo.

De overheid heeft, veelal ongemerkt, erg haar best gedaan om zoveel mogelijk informatie over je te verzamelen. Die wordt voor van alles en nog wat gebruikt. Daar merk je weinig tot niets van. In het digitale tijdperk is het vrij eenvoudig met een paar muisklikken van alles over iemand te weten te komen. Op zich is dat niet zorgelijk, en een logische ontwikkeling in de maatschappij. Wat wel een beetje eng is, is het gegeven dat de persoon die iets over jou schrijft – en werkzaam is bij een overheidsinstantie, lees consultatiebureau, schoolgezondheidszorg, intern begeleider, of daarbuiten een psycholoog of andere – loog – per definitie wordt gezien als degene die de waarheid spreekt. En daar zit hem het gevaar.

Al die mensen kennen jou en je kind amper en zien je een paar keer, of een keer. meestal niet eens langer dan een minuut of twintig. En zij maken ook wel eens een fout, net als iedereen. Mijn advies aan alle (aanstaande) moeders is dan ook:

STA IN JE EIGEN KRACHT.

Bedenk, dat de meeste vrouwen die jou en je kind zien, wellicht ook moeder zijn. En ook voor een baby hebben gezorgd. Wat telt, is jouw onvoorwaardelijke moederliefde. Als op het consultatiebureau wordt gezegd dat je maar borstvoeding moet afbouwen, want dat is beter voor je kind of dat je kind naar de kinderopvang moet, zo goed voor de sociale contacten, laat direct de alarmbellen afgaan. Blijf bij jezelf, en doe wat goed voelt voor jou. JIJ bepaalt jouw leven. En niemand anders.

Omdat ik single moeder ben, werd er bij het eerste bezoek aan het consultatiebureau – ik zat daar te glunderen op een knalroze wolk – direct in het dossier geschreven, dat de gezinssituatie zorgelijk was. Waar dat op gebaseerd is, staat er niet bij. Ook staat er in het zelfde dossier dat de gezondheid van de vader was onderzocht, en geen bevindingen. En ook dat mijn moeder inmiddels in de buurt woonde, en aantal keren per maand bij ons thuis was om te helpen. Deze laatste 2 beweringen zijn volledig onjuist. Ik schrijf ze hier op, om duidelijk te maken dat eenmaal in een dossier dit blijft staan tot je het schoolsysteem verlaat. En dat wat opgeschreven wordt, voor waarheid wordt aangenomen, door allerlei instanties die over jou iets willen zeggen of vinden. Op het moment dat jij een visie laat zien, wordt dat direct als afwijkend genoteerd.
Een vriendin vertelde mij onlangs dat toen haar zoontjes klein waren, een verpleegkundige (dat is geen arts, en ook artsen hebben zelfs niet altijd bij het rechte eind) bij de ene zoon had geroepen dat hij doof was, en bij de ander dat hij blind was. Toch schrik je daarvan, want ja, ze is wel van het consultatiebureau. Haar man heeft toen duidelijk laten weten niet meer de behoefte te hebben langs te komen. Maar ze zijn wel naar artsen geweest voor onderzoek, en het gaf toch stress en onrust.

Het lijkt science fiction, à la 1984 van George Orwell. Maar ik wil eigenlijk iedereen een beetje wakker schudden. We zijn zo gewend geraakt om te volgen, en doen wat ‘hoort’ (volgens wie?) dat je onzeker kan worden. Minder vertrouwen in jezelf als moeder. Als je dat 3 x hardop uitspreekt, staan er hulptroepen vanuit de overheid op de stoep.

Ook daarna, op school gaat het regelmatig mis. Er is nogal wat mis in onderwijsland, maar gek genoeg wordt de oorzaak nooit bij dat onderwijs gezocht. Of bij de leerkrachten. Nee, er zijn te veel ‘probleemkinderen’. Die moeten therapie. En pillen. En vooral, in de gaten gehouden worden. En helemaal de eenoudergezinnen. Dat is per definitie een zorgelijke situatie. Oh echt? Volgens wie? Laatste telling is > 500.000 single moeders. Gaan ze belastinggeld uitgeven om die allemaal te volgen?

Laat je niet van de wijs brengen. En laat je niets wijs maken.  Als je een schouder wilt om uit te huilen, pak die telefoon. Trek je het even niet – want het is niet niks single moeder zijn – ga naar vrienden of familie. Probeer te vermijden negatief te denken. Jij kent je kind het aller aller beste. Jij geeft het liefde. Je bent een single moeder. En je kunt het. Ik zeg het nog maar een keer,

STA IN JE EIGEN KRACHT.