Who’s dad?

foto column 7

Na het eten liepen mijn zoontje en ik een blokje om met onze logeerhond en we kwamen een papa met baby in de kinderwagen tegen. Nu is mijn zoontje gek met baby’s en vroeg aan de buurman of hij even naar de baby mocht kijken.

Toen vertelde hij hem vol trots: “Wij krijgen ook een baby! Dat wil ik.”

En de buurman reageerde: “Is dat zo? Dat moet je eerst aan je papa en mama vragen.” Waarop mijn zoontje zei: “Wij hebben geen papa.” Gewoon als mededeling. Hij vindt het niet erg of fijn. Maar als je drie bent, maak je je niet druk om dat soort dingen. En ‘wij’ is ons gezin, ons leven op dit moment.

We liggen er niet wakker van

Hij weet heel goed dat hij geen papa heeft en andere kinderen wel. Ik geloof toch wel dat dat het grote issue was bij anderen, toen ik zwanger was, dat ik mijn toekomstige kind een vader zou ontnemen. Gelukkig liggen wij er samen niet zo wakker van. Maar meer dan kritiek krijg je in Nederland niet. Natuurlijk is mijn leven van mij, en hoef ik me niet te verantwoorden aan derden over mijn persoonlijke keuzes, maar of ik single moeder elders op de planeet had willen worden, weet ik niet.

Juist omdat mijn zoontje later op een bepaalde leeftijd kan uitvinden wie de biologische vader is, heb ik gekozen voor de fertiliteitskliniek. Ik vind het ontzettend belangrijk dat hij, als hij dat wil, kan zien waar de andere 50 procent van zijn DNA vandaan komt. Dat kan belangrijk zijn voor je eigen gevoel van identiteit. En mocht er contact ontstaan, en er is nog een klik ook, wat geeft dat? Dat is toch helemaal prima.

Who’s dad?

Het rare is dat mensen van alles vinden als je net buiten het hokje valt, wat in het algemeen wordt gezien als gezin. Maar waarom eigenlijk? Sommige kinderen zien hun vader een half uurtje per week, of nog minder omdat hij altijd aan het werk is. Die zullen zeker wel eens denken: ‘Who’s dad?’

Andere kinderen leven in een gezin van acht kinderen, dat is aandacht gedeeld door acht. Gescheiden ouders, vader helaas jong overleden, in alle gevallen is er groot verdriet. Nu ga ik niet beweren dat mijn zoontje er later helemaal niets mee gaat doen dat zijn biologische vader een donor is, maar ik ga wel beweren dat er zoveel liefde is dat ik deze bewuste keuze heb kunnen maken. En wat is daar nou op tegen?

Vrouwen versus mannen

Het rare is, maar ik heb dat niet kunnen meten, dat voornamelijk vrouwen een probleem hebben met mijn gezinssamenstelling. Veel meer dan mannen. Die respecteren en accepteren mijn keuze makkelijker. Zo lijkt het. Hoe zit dat eigenlijk in bijvoorbeeld Turkije? Of Rusland? Zijn er ook single moeders die bewust voor het moederschap hebben gekozen op IJsland? In China of Tanzania? Zijn daar ook fertiliteitsklinieken waar je terechtkunt en de donor niet anoniem is? En hoe reageren mannen in die landen op een keuze voor bewust moederschap?

Ook al verloopt het niet overal even soepel, en zijn er helaas nog steeds fertiliteitsklinieken in Nederland die singles weigeren, het is wel fantastisch dat het kan. Zonder commerciële belangen, zonder grote tegendruk van kerkelijk Nederland (vanwege scheiding kerk en staat) en met voldoende voorzieningen (gezondheidszorg, financieel) om deze keuze ook te kunnen maken.

De klok en de prins

Hulde aan de donor, zeg ik. En om mezelf nog eens te herhalen, ik droom nog altijd van een eigen prins op het witte paard! Maar als vrouw zit je met die biologische klok. Fantastisch dat je toch je hart kunt volgen in dit land, terwijl je droomprins nog ergens anders bivakkeert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.