Eenzaam?

Ben ik eenzaam, en 500.000 anderen met mij?

= eerste publicatie april 2013 =

Laatst was ik bij een psycholoog, gespecialiseerd in vrouwen met kinderwens, die geen partner aan hun zijde hebben om de klus gezamenlijk te klaren. En ze vroeg me: “Ben je wel eens eenzaam?” Die vraag heeft me aan het denken gezet. Ik heb me vaak alleen gevoeld, maar eenzaam, dat is toch weer anders. En sinds de komst van de kleine ben ik niet meer alleen. Maar of ik me dan soms eenzaam voel. Nou, eerlijk gezegd, ja dus.

De communicatie tussen mensen is nogal veranderd. Ik groeide op met een telefoon met een draaischijf en een telefooncel in bijna elke straat. Je ging altijd naar iemand toe of ze kwamen bij jou thuis. Nu volg ik mensen op Facebook en lees oneliners en bekijk foto’s. En een sms’je kan er ook altijd wel af. Maar echt even lekker lang bijkletsen, is een moment met een gouden randje geworden en elkaar zien in het tijdperk van druk-druk-druk en de kinderen zitten op school en 1000 clubjes en moeten naar verjaardagsfeestjes is echt een wonder. Ongetwijfeld is dat anders in de grote stille stad dan in het dorpsleven met een grotere sociale cirkel in je eigen straat of buurt.

Als single moeder ben je altijd druk, zorg voor de kinderen, werken, ga zo maar door. Er is weinig vrije tijd. Maar er zijn tegelijkertijd zeeën van tijd. Samen aan de koffie om de dag door te nemen, als de kids op bed liggen, je frustratie te uiten over die rotcollega of je droom over die eigen zaak, dat doe je allemaal in je gedachten. Een etentje met een vriendin of een verjaardag van vrienden – oppas nodig. Gaan singlemoeders uit eten met stelletjes? Hoe vaak zie je in een restaurant een tafel met drie personen? Een reservering in het theater voor drie?
Singlemoeders zitten volgens mij veel vaker thuis dan moeders die een partner hebben. En dan kan een avond soms heel lang duren.

Ben je dan eenzaam? Het is natuurlijk heerlijk om de luxe te hebben van een man om je heen, die luistert, aandacht geeft en bij wie je gewoon lekker jezelf kunt zijn, en het gevoel te hebben dat het altijd zo zal zijn.
Er zijn in Nederland alleen al, de rest van de wereld even buiten beschouwing gelaten (in geïndustrialiseerde landen is een gemiddelde van 16% van gezinnen een eenoudergezin), bijna een half miljoen single moeders. Dat zijn moeders die al weduwe zijn, of er alleen voor staan na een scheiding, of moeders die bewust hebben gekozen voor het moederschap zonder een partner in beeld. Maar dat gaat dus over ‘alleen’ zijn. En niet over je alleen voelen. Als je opgesloten zit in een foute relatie, kun je heel erg eenzaam zijn, ook al zijn er drie kinderen en een man in huis.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Eenzaamheid : “Eenzaamheid is een gevoel, sociaal isolement een situatie. Anders gezegd: er is wezenlijk verschil tussen alleen zijn, en je alleen voelen.”

En ineens dacht ik, single moeders, kennen zij ook eenzaamheid? Ik vroeg het me gewoon af. Als je met zijn tweeën bent, is de behoefte om iemand te bellen of te zien gewoon minder aanwezig. En als je alleen bent, is die behoefte altijd aanwezig. Soms op de voorgrond, soms op de achtergrond.

Als je een single moeder in je vriendenkring hebt, neem haar mee naar restaurant, café, de film. Gewoon een keertje voor de gezelligheid. Ga je op pad met de kids, denk dan ook even aan haar. Gezelligheid kent geen tijd. Bellen, dat telefoonnummer!

Advertenties