Maandelijks archief: september 2015

In je eigen kracht – Supermam

Het is er even een tijdje niet van gekomen te schrijven. Eigenlijk was de inspiratie een beetje op. Maar nu moet ik toch echt even wat kwijt. De afgelopen maanden heb ik allerlei media gevolgd en de focus gelegd op berichtgeving over ‘probleemkinderen’.  Een griezelwoord, wie bedenkt die term, denk ik dan. Hoe meer ik las, hoe meer ik veel donkere wolken verzamelde boven mijn hoofd. Totdat het ging stormen. Onweer en bliksem. En nu ben ik het zat! Dat was mijn allesomvattende gevoel. En waarom. Nou. Het zit zo.

De overheid heeft, veelal ongemerkt, erg haar best gedaan om zoveel mogelijk informatie over je te verzamelen. Die wordt voor van alles en nog wat gebruikt. Daar merk je weinig tot niets van. In het digitale tijdperk is het vrij eenvoudig met een paar muisklikken van alles over iemand te weten te komen. Op zich is dat niet zorgelijk, en een logische ontwikkeling in de maatschappij. Wat wel een beetje eng is, is het gegeven dat de persoon die iets over jou schrijft – en werkzaam is bij een overheidsinstantie, lees consultatiebureau, schoolgezondheidszorg, intern begeleider, of daarbuiten een psycholoog of andere – loog – per definitie wordt gezien als degene die de waarheid spreekt. En daar zit hem het gevaar.

Al die mensen kennen jou en je kind amper en zien je een paar keer, of een keer. meestal niet eens langer dan een minuut of twintig. En zij maken ook wel eens een fout, net als iedereen. Mijn advies aan alle (aanstaande) moeders is dan ook:

STA IN JE EIGEN KRACHT.

Bedenk, dat de meeste vrouwen die jou en je kind zien, wellicht ook moeder zijn. En ook voor een baby hebben gezorgd. Wat telt, is jouw onvoorwaardelijke moederliefde. Als op het consultatiebureau wordt gezegd dat je maar borstvoeding moet afbouwen, want dat is beter voor je kind of dat je kind naar de kinderopvang moet, zo goed voor de sociale contacten, laat direct de alarmbellen afgaan. Blijf bij jezelf, en doe wat goed voelt voor jou. JIJ bepaalt jouw leven. En niemand anders.

Omdat ik single moeder ben, werd er bij het eerste bezoek aan het consultatiebureau – ik zat daar te glunderen op een knalroze wolk – direct in het dossier geschreven, dat de gezinssituatie zorgelijk was. Waar dat op gebaseerd is, staat er niet bij. Ook staat er in het zelfde dossier dat de gezondheid van de vader was onderzocht, en geen bevindingen. En ook dat mijn moeder inmiddels in de buurt woonde, en aantal keren per maand bij ons thuis was om te helpen. Deze laatste 2 beweringen zijn volledig onjuist. Ik schrijf ze hier op, om duidelijk te maken dat eenmaal in een dossier dit blijft staan tot je het schoolsysteem verlaat. En dat wat opgeschreven wordt, voor waarheid wordt aangenomen, door allerlei instanties die over jou iets willen zeggen of vinden. Op het moment dat jij een visie laat zien, wordt dat direct als afwijkend genoteerd.
Een vriendin vertelde mij onlangs dat toen haar zoontjes klein waren, een verpleegkundige (dat is geen arts, en ook artsen hebben zelfs niet altijd bij het rechte eind) bij de ene zoon had geroepen dat hij doof was, en bij de ander dat hij blind was. Toch schrik je daarvan, want ja, ze is wel van het consultatiebureau. Haar man heeft toen duidelijk laten weten niet meer de behoefte te hebben langs te komen. Maar ze zijn wel naar artsen geweest voor onderzoek, en het gaf toch stress en onrust.

Het lijkt science fiction, à la 1984 van George Orwell. Maar ik wil eigenlijk iedereen een beetje wakker schudden. We zijn zo gewend raakt om te volgen, en doen wat ‘hoort’ (volgens wie?) dat je onzeker kan worden. Minder vertrouwen in jezelf als moeder. Als je dat 3 x hardop uitspreekt, staan er hulptroepen vanuit de overheid op de stoep.

Ook daarna, op school gaat het regelmatig mis. Er is nogal wat mis in onderwijsland, maar gek genoeg wordt de oorzaak nooit bij dat onderwijs gezocht. Of bij de leerkrachten. Nee, er zijn te veel ‘probleemkinderen’. Die moeten therapie. En pillen. En vooral, in de gaten gehouden worden. En helemaal de eenoudergezinnen. Dat is per definitie een zorgelijke situatie. Oh echt? Volgens wie? Laatste telling is > 500.000 single moeders. Gaan ze belastinggeld uitgeven om die allemaal te volgen?

Laat je niet van de wijs brengen. En laat je niets wijs maken.  Als je een schouder wilt om uit te huilen, pak die telefoon. Trek je het even niet – want het is niet niks single moeder zijn – ga naar vrienden of familie. Probeer te vermijden negatief te denken. Jij kent je kind het aller aller beste. Jij geeft het liefde. Je bent een single moeder. En je kunt het. Ik zeg het nog maar een keer,

STA IN JE EIGEN KRACHT. supermama